wtorek, 23 sierpnia 2022

♥ Kobiety - Anne Helm

Anne Helm była kolejną kobietą po Joannie Moore, którą Elvis poznał na planie filmu "Follow That Dream". Zdjęcia kręcono od 11 lipca do 28 sierpnia 1961 roku (przez sześć tygodni), na Florydzie, między innymi w malowniczym Crystal River, gdzie ekipa była w pewnej izolacji, a atmosfera miejsca sprzyjała romansom.

Co ciekawe, kiedy Elvis dowiedział się, że spędzi prawie trzy tygodnie na Florydzie, wysłał wiadomość do Jackie Rowland, swojej ukochanej z Jacksonville, którą poznał w 1956 roku i był z nią w stałym kontakcie. Jednak zanim dziewczyna przekonała swoją matkę żeby pojechały z Elvisem, co zajęło kilka dni, było już za późno. Kiedy wreszcie dotarły do Elvisa, zastały tylko karteczkę, że "nie może dłużej na mnie czekać". Po prostu ekipa, z którą jechał do Crystal River, już wyruszyła.

Na planie filmu Elvis romansował z obiema aktorkami, które były w głównej obsadzie. Podkreśla to też Alanna Nash w swojej książce "Baby, Let’s Play House. ELVIS PRESLEY and the WOMEN WHO LOVED HIM":
"Elvis miał pełne ręce kobiet w Crystal River. Romansował z obydwoma aktorkami - zmysłową, urodzoną w Toronto Anne Helm i południową pięknością Joanną Moore".
Najpierw wdał się w romans z Joanną Moore, co nie trwało zbyt długo, gdyż stała się zbyt zaborcza w stosunku do jego osoby. Poza tym kokietowała jego świtę i innych mężczyzn na planie, łasząc się do każdego. Tak zyskała łatkę frywolnej i mało szanującej się kobiety. Ponadto Elvis uznał ją za "dziwną" i "emocjonalnie delikatną", co wróżyło kłopoty, więc wolał się wycofać zawczasu. Dziś wiemy, że u podstaw jej zachowania leżały używki, po które sięgała nie radząc sobie z problemami psychicznymi, jakie stały się jej udziałem po różnych złych przejściach, błędnie szukając oparcia w mocnych męskich ramionach.

Anne Helm była dobrze zapowiadającą się aktorką, która zaczynała jako modelka, występując w wielu reklamach i tańcząc profesjonalnie w klubie Copacabana w Nowym Jorku. Film "Follow That Dream" z rolą u boku Elvisa, stał się największym przełomem i otworzył jej drogę do dalszej kariery filmowej.

Elvis pytany ówcześnie o swój związek z Anne Helm, jak zwykle w takich sytuacjach zaprzeczał, nie zdradzając co naprawdę łączy go z aktorką (nigdy tego nie robił), odpowiadając dyplomatycznie:
„Anne jest jedną z najmilszych młodych aktorek, z którymi kiedykolwiek pracowałem. Bardzo ciężko pracowała na Florydzie i nie było w niej zarozumiałości. Spędzaliśmy razem dużo czasu, kiedy nie pracowaliśmy. Wracaliśmy do motelu, w którym mieszkała cała ekipa i oglądaliśmy telewizję, graliśmy w blackjacka lub w Monopoly. Jedliśmy też razem obiady. Świetnie się bawiliśmy – to naprawdę cudowna dziewczyna”.
W tamtym czasie Anne Helm również zaprzeczała, że ma jakikolwiek związek z Elvisem poza byciem przyjaciółmi, jak wszystkie inne kobiety, które z nim romansowały w pełnym tego słowa znaczeniu. Po latach dopiero się przyznała do tego, o czym inni wiedzieli i mówili od czasu planu zdjęciowego:
"Mieliśmy romans, to było cudowne. Elvis był z dala od szalejącego tłumu. To było jak romans na statku. Naprawdę go kochałam, chociaż wyczułam, że jego życie jest bardzo podzielone. Byliśmy bardzo młodzi… Wszyscy wiedzieli o Priscilli, nie mówił mi dużo o niej, ale krążyły pogłoski, że będą się pobierać".
Jeśli chodzi o Priscillę, to nie sądzę by cztery miesiące po powrocie z Niemiec Elvisa, były już jakieś pogłoski o ich ślubie. Kwestia przyszłego ślubu zaistniała dopiero w 1963 roku, kiedy trwały rozmowy Elvisa z jej rodzicami o powrocie Priscilli do USA i dokończeniu szkoły już tu, na miejscu. Zatem tę informację Anne dodała mechanicznie, nie pamiętając kiedy dokładnie o niej usłyszała. Chociaż kto wie? Elvis był świeżo po powrocie z Niemiec i zapewne miał Priscillę w pamięci. Być może rzeczywiście wspomniał jej o niej w kontekście przyszłych planów matrymonialnych? Niemniej bardziej sztywna (rzeczowa, zobowiązująca) rozmowa o ślubie z jej rodzicami, tak jak pisałam, miała miejsce dopiero w 1963 roku.

W innym materiale Anne Helm mówi podobnie:
"Naprawdę zakochałam się w Elvisie – to znaczy, a kto by mógł się w nim nie zakochać? Lecz był celebrytą, to było trudne. Był kochany przez tak wielu ludzi. Spotkałam go w bardzo małej społeczności. W zasadzie to był motel. Na miejscu było nas około 50 lub 60 osób, ekipa i wszyscy inni zaangażowani w film".
W latach dwutysięcznych, rzekomo podzieliła się jakimiś pikantniejszymi szczegółami z sypialni. Nie udało mi się dotrzeć do tego materiału, ale trafiłam na krótki komentarz do niego innego reportera i na jedną jej bardzo ogólną wypowiedź w tej sprawie:
"Aktorka przedstawiła następnie kilka szczegółów na temat sprośnego charakteru ich związku w upalne lato 1961 roku".

"W tamtych czasach byliśmy bardzo rozwiąźli i oczywiście wiedziałam, że [Elvis] ma wiele romansów, ale naprawdę uwielbialiśmy się nawzajem".
Aczkolwiek na czym polegał "sprośny charakter" związku i co zawiera się w słowach "byliśmy bardzo rozwiąźli", nie wiem. Nawet Alanna Nash o tym nie pisze, co jest trochę podejrzane, bo lubi wsadzić Elvisowi szpilę. Lecz nie sądzę aby było to coś aż tak nieprzyzwoitego, w każdym razie nie na miarę dzisiejszych czasów.

Kiedyś w jakimś wywiadzie mówiła, że zawsze po stosunku dawał jej pigułki, żeby nie zaszła w ciążę. Powiedziała też:
"Naprawdę lubił seks. I to było coś wyjątkowego".
W tym samym wywiadzie mówiła, że Elvis uwielbiał ją w puszystej, żółtej koszuli nocnej, jak dla lalek, którą jej kupił. Kiedy Elvis zaczynał związek, zanim jeszcze pierwszy raz zostali sam na sam, wybierał się na zakupy i obkupował swoją wybrankę w rzeczy w jakich chciał ją widzieć i jakie jego zdaniem do niej pasowały. To bardzo zaskakiwało kobiety, a w szczególności fakt, że trafiał w rozmiar idealnie. Jak to robił, nikt nie wie.

Zakochana po uszy Anne Helm w ciągu dnia pisała o nim wiersze. W nocy zabierał ją na przejażdżki swoim cadillakiem, mijając rzędy sztucznych palm wzdłuż State Road 40. Pewnego razu Elvis bawił się tarczą radia i wtedy z głośników popłynął „Hound Dog”, co Anne później skomentowała: „To było takie dziwne, kiedy śpiewał z radia „Hound Dog”, a ja w tymże samym momencie siedziałam obok niego”. Po wieczornej, romantycznej przejażdżce zwykle przychodził czas na jeszcze bardziej romantyczną noc:
„Naprawdę lubił seks. Wiele nocy nie wracałam do własnego bungalowu. Trochę się tego wstydziłam następnego ranka, bo wiedziałam, że ludzie na planie zrozumieli, co się dzieje. Lecz bardzo dobrze się bawiłam. I to było wyjątkowe”.
Jedyne na co Anne Helm się skarżyła, to na stałe towarzystwo chłopaków:
"Uwielbiał spędzać z nimi czas. Miał dużo cierpliwości. Zawsze był bardzo uprzejmy, ale chciał rzeczy w określony sposób. To nie był mój pomysł na zabawną randkę po jakimś czasie. Byłam tylko ja i chłopaki. Po prostu nigdy nie było to dla mnie całkiem wygodne. To nienormalne mieć związek z siedmioma lub ośmioma facetami. Oczywiście znikali, kiedy romansowaliśmy, ale potem wracali. To trochę dziwny sposób spędzania wieczorów z osobą, na której Ci zależy".
Pisze o tym też Alanna Nash:
"Z tej dwójki łatwiej było mu żyć z przyziemną Anne Helm [niż skomplikowaną Joanną Moore], której pozwolił „stać się jednym z facetów” i dołączyć do jego gier z Memphis Mafią.
Lecz kiedy Anne Helm z kochanki przeistaczała się w członka MM, nie miała taryfy ulgowej. Jak sama mówi: „Pewnego razu przegrałam pieniądze i musiałam wypisać czek na Elvisa na pokrycie mojego zobowiązania. Lecz on przez długi czas nie spieniężał tego czeku". Znając Elvisa pewnie czekał, aż otrzyma honorarium.

Kiedy jeszcze byli na Florydzie, 30 lipca 1961 roku Pułkownik Parker zorganizował specjalną imprezę w celu uhonorowania osiągnięć Elvisa, w Weeki Wachee Springs. Głównym punktem programu był pokaz syren, który Parker reklamował jako "Podwodny Fan Club Elvisa Presleya". Anne była tam razem z Elvisem i jego rodziną. Zjawiło się też tysiące ludzi, jak relacjonuje Anne Helm wracając do tego zdarzenia:
"Byli za ogrodzeniem z drutu, aby trzymać ich z dala od niego, ponieważ byli tak szaleni. Byłam tym naprawdę przytłoczona, ponieważ nigdy nie widziałam takiego szaleństwa dla nikogo".
Wcześniej nie zdawała sobie sprawy do jakiego stopnia ludzie za nim szaleją. Lecz to nie było jedyne zaskoczenie - po wszystkim Elvis został i podpisywał autografy przez kilka godzin:
"Byłam tym tak wzruszona... Naprawdę szanował swoich fanów. Był z nimi cudowny. Wydobyli z niego całą „słodycz i śmietankę” - pomyślałam, obserwując jak idzie wzdłuż ogrodzenia i rozmawia z ludźmi".
Po powrocie do Kalifornii dalej widywała się z Elvisem, ale już rzadziej, ponieważ tam każdego dnia na wieczornych przyjęciach były tłumy gości, a zwłaszcza kobiet. Anne Helm to nie pasowało, tęskniła za tym, co było między nimi na Florydzie, kiedy miała go prawie tylko dla siebie. Tutaj w Kalifornii już nie pukał co wieczór do jej drzwi, nie przychodził z kwiatami:
"W Kalifornii miał wiele żyć, miał wokół siebie wiele kobiet. To nie było jak Crystal River, gdzie każdej nocy miałam go tylko dla siebie".
Niesłusznie winiła za to Joannę Moore, uważając iż przez jej niestabilne zachowanie odsunął się także od niej (patrz post "♥ Kobiety - Joanna Moore"). Po prostu w Kalifornii nie miał dla niej już tyle czasu, bo tłumy fanów czekały na niego u bram.

Pewnej nocy, gdy grał na fortepianie podeszła do niego. Wtedy powiedział jej coś, co ją rozzłościło, więc spuściła mu wieko na dłonie. Elvis poczuł przeszywający ból w palcach i wyraził swoją złość, przecież mogła mu połamać palce. Anne nigdy nie wyjawiła, co takiego jej powiedział, że posunęła się do tak nieodpowiedzialnego zachowania, skomentowała tylko: „Po raz pierwszy był na mnie naprawdę zły”. Przeprosiła, ale to nie pomogło, Elvis był nadal obrażony. Następnego dnia wyszła i kupiła dla niego prezent - knebel w postaci dużego gumowego kciuk i wysłała mu go z odpowiednim liścikiem. Moim zdaniem to było bardzo nie na miejscu, wręcz obraźliwe. Nie znamy treści załączonego liściku, ale podejrzewam, że był równie zjadliwy. Nigdy więcej już się do niej nie odezwał. Alanna Nash napisała o tym niefortunnym końcu jej związku z Elvisem:
"Wiedziała, że musi się poddać i pielęgnować to, co teraz wydawało się jej romansem na statku na Florydzie".
Niewątpliwie zgubiła ją zbytnia pewność swojej pozycji u boku Elvisa, spowodowana włączeniem jej do kręgu MM, a także zazdrość o inne kobiety. Zapewne treść owego liściku i to, co Elvis powiedział jej przy fortepianie, wszystko by nam wyjaśniło.

Rozumiem Elvisa i pewnie sama postąpiłabym podobnie, niemniej myślę, że był nieprzejednany nie przyjmując przeprosin (wątpliwych, bardziej kolejnej obrazy), bo było mu to na rękę. Po prostu chciał już zakończyć ten związek, gdyż nadszedł czas na nowe podboje kolejnych niewieścich ciał i serc, a w grafiku wolnych okienek brakowało.

Anne Helm bardzo pozytywnie wypowiadała się o grze aktorskiej Elvisa:
"Elvis był naprawdę dobry w tym filmie. Uważam, że był wspaniałym aktorem. Miał scenę, w której byliśmy na sali sądowej i zatrudnili wszystkich mieszkańców miasta, żeby byli statystami. Zwrócił się do nich i wygłosił bardzo emocjonalną przemowę o tym, dlaczego dzieci nie powinny być nam zabierane. Był tak wiarygodny, że miał mieszkańców miasta we łzach. To było ciekawe, bo nigdy nie myślałam o nim jako o aktorze".
Nie inaczej. Reżyser Gordon Douglas, który nie mógł się nadziwić dlaczego dotąd nie wykorzystywano talentu aktorskiego Elvisa, powiedział:
"Elvis był cholernie dobrym aktorem i zagrał kilka cholernie dobrych scen. Mógł robić więcej niż tylko śpiewać".
Jej pełne personalia to ---> Anne (Helm) [Sherlock] Viharo:
— Anne ― imię pierwsze;
— Helm ― nazwisko panieńskie;
— Sherlock ― nazwisko po pierwszym mężu;
— Viharo ― nazwisko po drugim mężu.

Pierwszego męża, pisarza Johna Sherlocka, poślubiła w 1968 roku. Po roku się rozwiedli, mają syna Petera. Jej drugim mężem był aktor Robert Viharo, którego poślubiła w 1971 roku. Ma z nim córkę Serenę (urodzoną w 1977 roku, która również została aktorką). Rozwiedli się w 1979 roku.

Urodziła się 2 września 1938 roku w Toronto (Ontario), w Kanadzie. Jej ojciec był pośrednikiem w obrocie nieruchomościami, a matka prowadziła wiejską karczmę i gospodarstwo mleczne.

W wieku 12 lat rozpoczęła naukę baletu w National Ballet Guild of Canada, a w wieku 14 lat studiowała w Metropolitan Opera Ballet School. Zaczęła występować na Broadwayu w latach 40. W latach pięćdziesiątych była modelką ubrań dla nastolatek w Nowym Jorku. Później występowała w reklamach a wieczorami tańczyła w nocnym klubie Copacabana. Mieszkając w Nowym Jorku, rozpoczęła karierę aktorską, która ostatecznie doprowadziła do Hollywood. Grała tylko epizody, gościnnie w serialach telewizyjnych. Film "Follow that dream" był jej debiutem aktorskim. Później miała kilka ról, jednak w większości znów były to tylko gościnne epizody.

Po zakończeniu kariery aktorskiej, wydała trzy książki dla dzieci, jako Annie Helm.

Zdjęcia z filmu "Follow That Dream", na których jest Elvis, Joanna Moore (na obu po lewej) i Anne Helm (na obu po prawej)

Grupa zdjęć z filmu "Follow That Dream", na których Elvis jest z Anne Helm - sceny z filmu, planu i zdjęcia reklamowe

Film "Follow That Dream" - postery. Na dolnym właśnie ta scena w sądzie z mieszkańcami w roli statystów, których Elvis autentycznie doprowadził do łez swoim płomiennym przemówieniem

I ciekawostka. Scena w sali sądowej miała miejsce w 1912 roku w starym gmachu sądu hrabstwa Citrus w Inverness, który został odrestaurowany i jest obecnie wpisany do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych. Część renowacji sali sądowej można bezpośrednio przypisać filmowi, ponieważ był to jedyny istniejący zapis jej oryginalnego wyglądu i na tej podstawie ją odrestaurowano sądowej.

Elvis z rodziną i Anne Helm na podwodnym pokazie w Weeki Wachee Springs, Tampa na Florydzie - 30 lipca 1961 roku

Elvis i ekipa filmowa zatrzymali się w „Port Paradise Hotel” w Crystal River na Florydzie. Na środkowym zdjęciu Elvis wstał z krzesła i stanął przy leżaku Anne Helm, a na dolnym zdjęciu Elvis z Suzanne M. Bland, która zrobiła dwa pierwsze zdjęcia, ale już następnego dnia

W 1961 roku Elvis kręcił film „Follow That Dream” w Yankeetown na Florydzie. Moja mama się o tym dowiedziała, więc postanowiłyśmy to zobaczyć. Elvis i ekipa filmowa zatrzymali się w „Port Paradise Hotel” w Crystal River na Florydzie. Port Paradise Hotel codziennie przynosił obiad dla całej załogi i ustawiał je w pobliskim Parku. Kiedy załoga spakowała się po całym dniu i wróciła do hotelu Port Paradise w Crystal River, moja mama i ja wsiadłyśmy do przyczepy kempingowej i pojechałyśmy z załogą prosto na parking hotelu.

Wszyscy zakładali, że jesteśmy częścią załogi. Wysiadłyśmy i przeszłyśmy przez zewnętrzny korytarz hotelu. Gdy mijałyśmy jeden obszar, zobaczyłyśmy Elvisa siedzącego na zewnątrz, odpoczywającego nad wodą. Byłam podlotkiem, ale moja mama była odważna i podeszła do miejsca, w którym siedział z aktorką Anne Helm. Moja mama powiedziała coś w stylu: „Elvis, czy miałbyś coś przeciwko, gdyby dwie dziewczyny z Florydy zrobiły ci zdjęcie?”.

Był naprawdę miły, wstał i oparł się o stolik z parasolem.

Elvis ciągle stukał palcami w parasol, podczas gdy mama próbowała zrobić zdjęcie, a moja mama kazała mu „nie ruszać się!”. Roześmiał się i powiedział: „Gdybym stał w miejscu, nie byłbym tu, gdzie jestem dzisiaj”.

Elvis zobaczył mój pierścionek zaręczynowy i powiedział mi, że jestem za młoda, żeby się zaręczyć, a ja mu powiedziałam, że Tom jest bardzo miłym facetem. Powiedział, że mam ładne oczy i przypominam mu kogoś, z kim kiedyś się spotykał.

W tym czasie chodziłam na lekcje fotografii w Dixie Hollins High School i kiedy przyniosłam zdjęcia, nikt nie wierzył, że naprawdę go spotkałam. Myśleli, że zrobiłam mu zdjęcie za pomocą teleobiektywu. Więc następnego dnia wszyscy poszliśmy zobaczyć Elvisa. Wiedziałam, gdzie będzie w porze lunchu, więc poszliśmy do parku. Powiedziałyśmy mu, że inne zdjęcia nie wyszły i wtedy mama zrobiła mi to zdjęcie z Elvisem.

Elvis powiedział mi, że jestem za młoda na zaręczyny, kiedy zobaczył mój pierścionek i zapytał, czy to pierścionek zaręczynowy. Cóż, to był sierpień 1961 roku, Tom i ja pobraliśmy się 24 czerwca 1962 roku i jesteśmy małżeństwem od 48 lat.

Elvis był bardzo miły i pełen szacunku, kiedy go spotkałam, zachowywał się jak dżentelmen z Południa. Miał poczucie humoru, nawet gdy próbowali kręcić film, stale żartował i śmiał się.

Elvis w Crystal River na Florydzie z fanami i mieszkańcami. Prawdopodobnie przed hotelem, w parku, do którego dowożono ekipie posiłki w trakcie zdjęć na tle budynku tam postawionego i wewnątrz. Na dolnym zdjęciu na terenie hotelu Port Paradise w Crystal River

Anne Helm podczas sesji zdjęciowej na basenie

Anne Helm jako miss. Niestety nie wiem czy z jakiegoś filmu, czy faktycznie kiedyś otrzymała taki tytuł, żaden materiał nic o tym nie wspomina

Ex Post (7 czerwca 2026 roku):

Czasem można przeczytać, że Anne Helm była MISS Palm Springs, ale nie podaje się roku. Natomiast AI podała:
"Wątek z konkursem piękności wynika z faktu, że Anne Helm zadebiutowała w telewizji w 1956 roku w serialu "The Phil Silvers Show", gdzie wcieliła się właśnie w rolę uczestniczki konkursu piękności. Informacje łączące ją z tym tytułem wynikają z pomyłki i błędnych wpisów w niektórych bazach filmowych oraz internetowych biografiach".

Anne Helm - zdjęcia z różnych okazji i kiedy była w różnym wieku (starałam się ułożyć mniej więcej chronologicznie). Niektóre z innych filmów

Anne Helm - zdjęcia w lekkim negliżu


poniedziałek, 22 sierpnia 2022

♥ Kobiety - Judy Rawlins

"G.I. Blues" był pierwszym filmem Elvisa po powrocie do kraju ze służby wojskowej na obczyźnie (w Niemczech). Zdjęcia w Stanach rozpoczęły się w Paramount Studios (większość nakręcono w różnych miastach Niemiec), poczynając od 2 maja, a kończąc 24 czerwca 1960 roku.

W tym krótkim czasie zainteresował się aż pięcioma kobietami. O tylu wiemy, lecz niewykluczone, że było ich więcej. Najpierw znalazł się w łóżku z Kathy Kersch, która nie należała do obsady filmu. Później z Julie Prowse, Judith Rawlins i Leticią Román, aktorkami grającymi w "G. I. Blues". W międzyczasie poznał czternastoletnią Sandy Ferrę, córkę właściciela klubu "Crossbow" (restauracja w dzień, klub nocny w nocy) w Panorama City (dzielnica Los Angeles), gdzie zwykle spędzał wieczory od czasu, kiedy miejsce to pokazał mu Red West.

Alanna Nash, w swojej książce "Baby, Let’s Play House. ELVIS PRESLEY and the WOMEN WHO LOVED HIM", wspomina o niej tylko raz:
"Odtąd publiczny Elvis stałby się znacznie bardziej tym, kim ludzie myśleli, że powinien być. Poza ekranem nie był aż tak wykastrowany, ponieważ ścigał trzy aktorki w filmie, Juliet Prowse, Leticię Roman i trochę grającą, Judy Rawlins. Odniósł większy sukces z Juliet i Judy.
Jedno zdanie poświęcił jej także Peter Guralnik w książce "Careless Love: The Unmaking of Elvis Presley (2020)":
"Wszyscy obserwowali jego romantyczne eskapady z nieco większym zainteresowaniem i szacunkiem. Umawiał się z Judy Rawlins, aktorką z niewielką rolą w filmie, i poznał Tuesday Weld, szesnastoletniego „seksualnego kociaka”, który również w tym czasie miał zacząć kręcić »Return to Peyton Place«".
W książce "Elvis" (2006), John Boertlein:
"Podczas gdy Elvis umawia się na randki z Juliet Prowse, spotyka się też z inną aktorką z »G.I. Blues«, Judy Rawlins. Panna Rawlins później poślubi piosenkarza Vic Damone".
Vic Damone, drugi mąż Judith Rawlins, w swoje biografii "Singing Was the Easy Part" (2009), tak wspomina ich początki:
"Miałem agenta Freda Apollo, menedżera Milta Ebbinsa i niepełnoetatową sekretarkę Judy Rawlins, którzy przychodzili do mojego domowego biura kilka razy w tygodniu, aby zająć się pocztą od fanów i innymi sprawami, i która czasami podróżowała ze mną. Judy była bardzo dobra, bardzo mądra i bardzo piękna. Miała kilka małych ról w filmach – była pierwszym pocałunkiem Elvisa w "G.I. Blues". Była także utalentowaną animatorką i pracowała dla Walta Disncy. Wkrótce zaczęliśmy z sobą chodzić, co z czasem przerodziło się w prawdziwy związek. Potem zamieszkaliśmy razem".
O Judith Rawlins w kontekście Elvisa, wspomniano także na portalu Glamour Girls of The Silver Screen, który jest wyszukiwarką notek biograficznych aktorek:
"Lubi randkować z piosenkarzami, takimi jak Elvis Presley, Bobby Rydell i Vic Damone".
Tu również nie podano żadnych bliższych informacji na temat jej relacji z Elvisem. Ponieważ Judith Rawlins nie pojawia się na większości list kobiet Elvisa, można wnioskować, iż ich romans nie wyszedł poza plan zdjęciowy filmu, czyli wszystko skończyło się najpóźniej wraz z ukończeniem zdjęć - zatem trwał przez ileś dni pomiędzy 2 maja a 24 czerwca 1960 roku.

Także na stronach internetowych i forach Elvisa, poza stwierdzeniem, że miała swoje chwile z Elvisem Presleyem, nic więcej nie ma na temat ich związku. Może dlatego, że zmarła trzy lata przed Elvisem i lata przed pojawieniem się internetu. Informacje o niej i Elvisie pochodzą głównie od innych aktorek i członków ekipy filmowej oraz chłopaków z MM.


BIO

Jej pełne personalia to ---> Judith Ellen "Judy Rawlins" (Riedel) [Rawlins] Damone:
— Judith ― imię pierwsze;
— Ellen ― imię drugie;
— "Judy Rawlins" ― pseudonim artystyczny;
— Riedel ― nazwisko panieńskie;
— Rawlins ― nazwisko po pierwszym mężu;
— Damone ― nazwisko po drugim mężu.

Od początku swojej kariery znana jest jako "Judy Rawlins" lub "Judith Rawlins", a nie pod swoim panieńskim nazwiskiem "Riedel", ponieważ była już mężatką kiedy zaczynała. Dzisiaj, w niektórych materiałach dla rozróżnienia podaje się "Judith Riedel Rawlins", gdyż są jeszcze dwie inne dość znane kobiety o identycznych personaliach - "Judith Rawlins".

Urodzona 24 czerwca 1936 roku w Wisconsin. Później rodzina (gdy była jeszcze dzieckiem) przeniosła się do Sherman Oaks w Kalifornii. Studiowała w Valley Community Players, a karierę aktorską zaczęła w Walt Disney Players Group.

W 1954 roku, w wieku 18 lat, wychodzi za Davida Rawlinsa, montażystę filmowego. Po kilku latach rozwodzą się, nie mają dzieci.

25 października 1963 roku poślubia 42-letniego piosenkarza Vica Damone (w rzeczywistości Vito Rocco Farinola). Pół roku później prawie giną, gdy ich samochód stacza się po górskim zboczu. Oboje należą do sekty Baha. Wkrótce na świat przychodzą ich trzy córki: Victoria Catherine (8 sierpnia 1965), Andrea (październik 1966) i Daniella E. (20 lipca 1968). Chociaż zawsze wypowiadają się o sobie dobrze i zdają się stanowić udane małżeństwo, to 2 września 1970 roku Judy składa pozew o rozwód, który otrzymują 28 czerwca 1971 roku. Prawdopodobnie chodziło o inne kobiety. Niemniej nie radzi sobie z rozstaniem i zaczyna zażywać antydepresanty. Od lat cierpi też na silne bóle kręgosłupa i jest pod stałym wpływem środków przeciwbólowych.

W 1973 roku ponoć próbuje przywrócić swoją karierę w show-biznesie. 28 marca 1974 roku zostaje znaleziona martwa, przez pięcioletnią córkę Daniellę, w sypialni swojego domu w dzielnicy Bel Air przy Mandeville Canyon. Miała wówczas 37 lat. Jej śmierć zostaje uznana za dziwną. Pada podejrzenie na jej byłego męża, lecz niczego mu nie udowodniono. Policja powiedziała, że nic nie wskazuje na to, iż pani Rawlins została zamordowana, nie znaleziono też żadnego listu pożegnalnego. W pobliżu łóżka były tylko tabletki przeciwbólowe, ale nie wiadomo, czy je zażyła.

Następnego dnia zostaje przeprowadzona sekcja zwłok, z której wynika, że doszło do przypadkowego przedawkowaniem nowego środka przeciwbólowego Darvona. Akt zgonu stwierdza: „ostre zatrucie propoksyfenem i etchlorwinolem… przypadkowe”. W związku z powyższym ludzie zaczynają mówić o celowym przedawkowaniu - samobójstwie. Jej ex zauważa, że kiedy dwa lata po ich rozwodzie chciał poślubić Becky Ann Jones, doszło do podobnej sytuacji. Judy wzięła za dużo tabletek i musiał przejąć kontrolę nad dziećmi, gdy poszła do kliniki - ślub odwołano. Teraz, kiedy (26 marca 1974 roku) podał kolejną datę ślubu (12 kwietnia 1974 roku) z Becky Ann Jones, dwa dni później (28 marca 1974 roku) Judy znów przedawkowała, tym razem jej nie odratowano. Lecz nie wiemy, czy tego chciała, czy mając nowy lek, źle dobrała dawkę. Jest pochowana jako Judith Riedel Rawlins na cmentarzu misyjnym San Fernando w Mission Hills w Kalifornii. Ślub jej męża Vica Damone z Becky Ann Jones (córką potentata naftowego), odbył się planowo.

Judith Rawlins - kilka ujęć

Judith Rawlins - być może to zdjęcie z jakiegoś filmu (jak zwykle nie opisano)

Judith Rawlins i Edd Byrnes, amerykański aktor filmowy i teatralny. Na tym zdjęciu jest bardzo młoda, więc myślałam, że może to jej pierwszy mąż David Rawlins, którego poślubiła w wieku 18 lat, jednak Aga ustaliła iż to aktor Edd Byrnes

Judith Rawlins ze swoim drugim mężem, piosenkarzem Vic Damone

Piosenkarz Vic Damone siedzi w sali sądowej w Santa Monica w Kalifornii, ze swoją obecną żoną, aktorką Judy Rawlins, konfrontuje się ze swoją byłą żoną, Pier Angel (po prawej), w bitwie o opiekę nad ich 9-letnim synem Perry. Vic Damone (urodzony jako Vito Rocco Farinola; 12 czerwca 1928 roku), jest amerykańskim piosenkarzem i artystą - taki jest opis zdjęcia


piątek, 19 sierpnia 2022

♥ Kobiety - Leticia Román

"G.I. Blues" był pierwszym filmem Elvisa po powrocie do kraju ze służby wojskowej na obczyźnie (w Niemczech). Zdjęcia w Stanach rozpoczęły się w Paramount Studios (większość nakręcono w różnych miastach Niemiec), poczynając od 2 maja, a kończąc 24 czerwca 1960 roku.

W tym krótkim czasie zainteresował się aż pięcioma kobietami. O tylu wiemy, lecz niewykluczone, że było ich więcej. Najpierw znalazł się w łóżku z Kathy Kersch. Później z Juliet Prowse i Judith Rawlins. W międzyczasie poznał czternastoletnią Sandy Ferrę, córkę właściciela klubu "Crossbow" (restauracja w dzień, klub nocny w nocy) w Panorama City (dzielnica Los Angeles), gdzie spędzał wieczory od czasu, kiedy miejsce to pokazał mu Red West. Był to ulubiony klub celebrytów ponieważ lokowano ich na balkonie, z dala od innych klientów, gdzie nie niepokojeni mogli spokojnie oglądać występy w gronie własnych przyjaciół i gości.

Piątą kobietą była Leticia Román, która opierała się mu najdłużej. Kathy Kersch nie należała do obsady filmu, ale Juliet Prowse, Judith Rawlins i Leticia Román, tak.

Alanna Nash, w swojej książce "Baby, Let’s Play House. ELVIS PRESLEY and the WOMEN WHO LOVED HIM", wspomina o niej tylko raz:
"Odtąd publiczny Elvis stałby się znacznie bardziej tym, kim ludzie myśleli, że powinien być. Poza ekranem nie był aż tak wykastrowany, ponieważ ścigał trzy aktorki w filmie, Juliet Prowse, Leticię Roman i trochę grającą, Judy Rawlins. Odniósł większy sukces z Juliet i Judy. Dziewiętnastoletnia Leticia, urodzona we Włoszech, powiedziała wówczas prasie:
»Ciągle prosił mnie, żebym się z nim umówiła, ale odpowiadałam mu: „Nie. Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł. Byłoby to jak randka promocyjna dla rozgłosu. Poza tym nie sądzę, by moi rodzice to zaaprobowali”«".
Alanna Nash tak to przedstawiła, iż można odnieść wrażenie, że między Leticią a Elvisem de facto do niczego nie doszło. Chociaż jak pisze: "Odniósł większy sukces z Juliet i Judy", co nie znaczy, że w przypadku Leticii poniósł porażkę.

Niemniej jak twierdzą wtajemniczeni, kurtuazyjny opór z jej strony był widoczny tylko w pierwszych dniach. Później uległa magii gwiazdy i spędzili ze sobą niejedną upojną chwilę. Zdają się to potwierdzać ich wspólne fotografie z planu filmowego zrobione podczas przerw, na jakich wcale nie wygląda na niedostępną, która chciałaby trzymać Elvisa na dystans, a wręcz przeciwnie - zalotnie i kokieteryjnie, kiedy tylko jest blisko niego.

Elvis również patrzy na nią pożądliwie i uwodzicielsko. Chemia jest widoczna po obu stronach. Jest taka grupa zdjęć reklamowych, na których oprócz Elvisa i Leticii widzimy Juliet Prowse i urodziwą Sigrid Maier. Aż się dziwię, że Elvis i na nią nie zagiął parolu, bo jest w jego typie, jeśli chodzi o urodę. Czy nie miał już "mocy przerobowych", czy dziewczyna nie przypadła mu do gustu z innych powodów, trudno zgadnąć. W każdym razie żadne źródło, żadna lista nie sugerowały żeby coś między nimi było.

Czy romans z Leticią Roman wydłużył się poza plan zdjęciowy do filmu, nigdzie nie wyczytałam, lecz nie sądzę.

Jeśli chodzi o jej sześcioletnią karierę aktorską, zbytnio się jej nie przyglądałam, ale powiem, że jeden jej film mnie zaskoczył - "Fanny Hill". "Pamiętniki Fanny Hill", to osiemnastowieczna (wydana w 1748 roku) powieść pornograficzna, autorstwa Johna Clelanda. Powieść przedstawia losy XVIII-wiecznej kurtyzany, tytułowej Fanny Hill. Kiedy świat wkroczył w erę obrazu ruchomego, została wielokrotnie zekranizowana. Czytałam tę książkę i powiem, że z pewnością nie jest to soft porno. Natomiast jeśli chodzi o ekranizację doczekała się różnych wydań, od wersji soft (tylko erotycznej) po hard (ostre porno). Na polskiej Wikipedii napisano:
"Powieść przedstawia losy XVIII-wiecznej kurtyzany, tytułowej Fanny Hill. Osadzona w realiach Londynu akcja ukazuje ówczesny świat polityków, dyplomatów, szpiegów i bogatych kupców, ich skrywane nocne życie oraz realia branży usług miłosnych w tym okresie. Opisane prostym, pikantnym językiem arkana sztuki kochania przysporzyły dziełu dużej popularności, nie tylko w Wielkiej Brytanii, doczekały się również tłumaczeń, w tym na język polski".
Leticia Roman wystąpiła w głównej roli, jako tytułowa Fanny Hill, w wersji Russa Meyera z 1964 roku. Niestety nie wiem na ile "mocna" jest ta ekranizacja. Russ Mayer (Russell Albion "Russ" Meyer) był dość specyficznym producentem i reżyserem (spotkaliśmy już to nazwisko przy Turze Satanie), był pierwszym, który wybił się na tematyce "nude" w normalnym kinie. W jego biografii czytamy:
"Russ Meyer był prawdziwym autorem, który pisał, reżyserował, montował, fotografował i rozpowszechniał wszystkie swoje filmy. Był w stanie sfinansować każdy nowy film z dochodów z poprzednich".
Przeczytajcie sobie notkę biograficzną o nim na Wikipedii, ale angielską wersję (w polskiej są ledwie dwa zdania): https://pl.wikipedia.org/wiki/Russ_Meyer.

Jej pełne personalia to ---> Letizia "Letícia Román" (Novarese) Gelles:
— Letizia ― imię pierwsze;
— "Letícia Román" ― pseudonim artystyczny;
— Novarese ― nazwisko panieńskie;
— Gelles ― nazwisko po mężu.

Leticia Román urodziła się 12 sierpnia 1941 roku, w Rzymie (Włochy). Jej matką była aktorka Giuliana Gianni, a ojcem Vittorio Nino Novarese, scenarzysta i projektant kostiumów.

Po ukończeniu studiów w Szwajcarii, w 1959 roku wyjechała do Los Angeles. Zadebiutowała w filmie "G. I. Blues", ale później grała także w serialach telewizyjnych i innych filmach. W 1961 roku na jakiś czas powróciła do Europy, gdzie zagrała w produkcjach francuskich, włoskich i niemieckich. Mówiła biegle w pięciu językach - włosku (native), angielsku, francusku, niemiecku i hiszpańsku.

W 1966 roku poślubiła Petera Anthony'ego Gellesa, z którym miała jedno dziecko, urodzonego w 1973 roku syna Oliviera Johna i w zasadzie prawie wycofała się z aktorstwa, definitywnie w 1968 roku. Przez jakiś czas pracowała w branży nieruchomości, a później jako broker. Jeśli chodzi o rok jej ślubu, w źródłach podaje się 1966 lub 1970. Poprawnym jest 1966, a rok 1970 prawdopodobnie jest efektem błędu, wynikłym z niedoczytania materiałów i w rzeczywistości dotyczy 18 grudnia 1970 roku - kiedy to została naturalizowanym obywatelem USA.

Jej ostatni znany adres, to Orange County w Kalifornii, gdzie mieszkała jako Letizia Gelles. Lecz nie wiem czy wciąż aktualny, gdyż niektóre źródła mówiły o Włoszech.

Zdjęcia z filmu "G. I. Blues, zrobione podczss przerw w kręceniu, na których widzimi Elvisa z Leticią Roman. Na ostatnim, gdzie się całują obok stoi reżyser Roman Taurog

Zdjęcia reklamowe i postery do filmu "G. I. Blues (1960), na których są: Sigrid Maier, Leticia Roman, Juliet Prowse i Elvis Presley

Na planie filmu "G. I. Blues (1960) - podczas przerwy Elvis grał na kontrabasie (więcej o jego grze na tym instrumencie w poście "Elvis i instrumenty - kontrabas") - zdjęcia, na których widoczna jest Leticia Roman i Juliet Prowse

Leticia Roman - zdjęcia czarno-białe

Leticia Roman na okładce magazynu "CINE"

Leticia Roman - zdjęcia w lekkim negliżu

Leticia Roman wystąpiła w erotycznym filmie "Fanny Hiil" (1964), Russa Mayera, jako tytułowa bohaterka - Fanny Hill